NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Dzięki za herbatę.
Często ją nosisz?
Właściwie...
założyłam ją dzisiaj, żeby coś załatwić.
Też nie najlepiej wyglądasz, Song-i.
Po co wam bagaże?
Mam...
To sprawa osobista.
A przy okazji, czy właściciel domu zamierza kiedyś wrócić?
Tae-o mówił, że ma dzisiaj randkę. Pamiętasz?
Co?
Żadnych manier.
GAPCIA SONG
Dzwonisz nie w porę.
Przepraszam.
Ty jesteś Yu Se-yeon?
To jesteś?
Tak.
Chciałem być przed tobą.
Przepraszam, że czekałaś.
Jesteś piękna.
Nie przepadam za randkami w ciemno. Wydają mi się dziwne.
Ale plułbym sobie w twarz, gdybym dzisiaj nie przyszedł.
Nie widziałem twojego zdjęcia. Uznałem, że tak będzie fajniej.
Dobrze zrobiłem i nie pomyliłem się.
Zdjęcie nie oddałoby całego twojego piękna.
Zawsze jesteś taki bezpośredni?
Ja?
Właściwie tak. Przeszkadza ci to?
Nie, tylko pytam.
Zamówiłaś już coś?
Ale mi głupio.
Wypij i możemy ruszać. Zarezerwowałem stolik.
Daj mi chwilę.
Aha!
Yun Tae-o, tak w ogóle.
Abonent jest niedostępny...
Nie odbiera?
Nie.
Grzeczność nakazuje nie odbierać telefonu na randce.
To może powiemy sobie, skąd znamy Tae-o?
Chodziłam z nim do jednej podstawówki. A wy?
Ja na zajęcia dodatkowe w dzieciństwie.
Nasi rodzice się znają.
Widywaliśmy się na rodzinnych imprezach.
Pewnie ciągle się gdzieś bawiłaś.
- To prawda. - No tak.
A ty to kto? Nie poznaliśmy się jeszcze.
Zadzwonię jeszcze raz.
Co za talent do unikania odpowiedzi na pytania.
DO-HYEON
Czego on chce?
Mam teraz ważne spotkanie...
- Wracaj do domu. - Co?
Mam tu troje twoich rzekomych przyjaciół.
Ale coś mi śmierdzi.
Troje?
Kto taki?
Nie wiem. Nie znam ich.
To o Song-i zawsze opowiadasz?
Han Song-i?
Ona też tam jest?
Tak.
Chyba ma jakiś problem.
Co takiego? Co się stało?
Nie znam szczegółów.
Powinieneś wrócić i z nimi porozmawiać.
Halo? Jesteś?
Han Song-i. A niech to...
Czemu akurat teraz?
Widzieliśmy się już, nie?
Wynosiłeś rzeczy z mojego domu.
Tak.
Miałam rację.
Czyli wiesz, że jestem spłukana.
Ty jesteś Seo Do-hyeon?
Znasz mnie?
Tae-o dużo o tobie mówił.
Że wasi ojcowie się znają, no i chodzimy do jednej szkoły.
Pewnie mnie kojarzysz.
Trochę.
Nie powiesz Tae-o o moich kłopotach?
Proszę cię o przysługę.
Znam się z Tae-o od dawna
i sama chcę mu powiedzieć.
Dobrze.
Powinnaś przejrzeć się w lustrze.
Ja?
Nie!
Matko kochana! Od dawna tak wyglądam?
Słuchaj...
Bardzo cię przepraszam, ale chyba muszę iść.
Wypadło mi coś pilnego w domu.
Nie szkodzi. Idź.
Zwykle nie wystawiam ludzi do wiatru.
Przecież nie masz kontroli nad pilną sprawą.
Miło, że tak twierdzisz, ale...
Lubisz robić zdjęcia?
- Wolę filmy. - Naprawdę?
Uwielbiam kręcić filmy. To moja pasja od małego.
Mamy tyle wspólnego.
Na to wygląda.
Może spotkamy się jutro?
- No nie wiem. - Naprawdę cię lubię.
Wiem, że spaprałem dzisiaj sprawę,
ale wynagrodzę ci to, jeśli dasz mi szansę.
Dobrze.
Nie idziesz? Mówiłeś, że to pilne.
Faktycznie.
Zadzwonię później. Tylko odbierz, zgoda?
Lecę.
Naprawdę przepraszam za dzisiaj.
Do zobaczenia. Musimy się spotkać.
Słodziak.
Cześć.
- Dokąd idziesz? Gdzie reszta? - W środku.
- Lecę. - W porządku.
Odezwę się.
- Tae-o! - Cześć.
- Tae-o! - Tae-o!
Tae-o!
Co się stało?
Co wy wszyscy tutaj robicie?
Co ty masz na sobie?
Wyrzucili mnie z domu w tym stroju.
Tyle butów, a założyłem szpilki mamy...
A ty, O Ga-rin?
Jak mnie znalazłaś?
Nie dostałeś moich listów?
Jakich listów?
Byłam na poczcie i kazałam...
Chwila.
Nic ci nie jest?
Niezupełnie. Powiem ci, jak sobie pójdą.
„Pójdą”? Kto mówił, że gdzieś idę? Zostaję tutaj.
- Co? - Za kogo ty się masz?
Tae-o, mam kłopoty.
Przyjaźnimy się, prawda?
- Proszę cię o przysługę. - Przymkniesz się?
Cicho bądźcie i siadajcie, wszyscy!
POTRZEBUJĘ POKOJU, A TY MASZ ICH WIELE
Wydaje wam się, że to jakiś motel czy co?
Zjawiacie się bez zapowiedzi i chcecie nocować?
Nie ująłbym tego w ten sposób...
Chyba mówiłem to tysiące razy, nie?
Możecie wpadać, ale bez nocowania.
O Ga-rin.
Rodzice wiedzą, że tu jesteś?
- Właściwie... - Mniejsza z tym.
Jeszcze zrobi mi się was żal.
Pójdę się teraz umyć.
Jak wrócę, ma was tu nie być.
Tae-o, przestań.
MAMA
- Czemu nie odbierasz? - Zostaw!
Hola!
Ale...
Ale jazda!
Nieźle to wykombinowałaś.
Klasa.
Oszalałaś? Wiesz, ile to kosztuje?
- Tae-o. - Co?
Mogę tu pomieszkać?
Tymczasowo.
- Przestań. - Czekaj.
Co ty powiedziałaś?
Pytam, czy mogę tu zamieszkać.
Właśnie miałem zapytać o to samo.
Ale...
Przestańcie gadać głupoty.
Wpadacie niezapowiedziani i chcecie tu mieszkać. Absurd.
Pamiętasz tamten dzień?
Rzuciłem szkołę, żeby zostać aktorem.
Od tamtej chwili rodzice traktują mnie jak śmiecia.
Dziś wyrzucili mnie z domu tak, jak stoję.
I wiem już, że mnie nie zaakceptują...
jeśli nie zrobię kariery.
Co ty taki poważny...
Potrzebuję tylko pokoju.
Wiem, że mi pomożesz.
Masz tyle pokoi, a ja potrzebuję jednego.
Pomóż mi.
Błagam!
Ale tak nagle...
Chciałam ci powiedzieć na osobności...
- Nie mam dokąd iść. - Jak to?
Ja też uciekłam z domu.
Musiałam się stamtąd wyrwać.
I tylko ty mi przychodziłeś do głowy, Tae-o.
Dlatego tu jestem.
Czyli wy dwoje chcecie zamieszkać tutaj
na stałe?
Umrę, jeśli mi nie pomożesz.
Czekaj...
Co robisz?
Chcesz, żeby ojciec mnie zatłukł?
Nie zostanę tu na zawsze.
Jedynie do czasu, aż przejdę przesłuchania.
Proszę, przygarnij mnie na ten czas!
Błagam, Tae-o!
Błagam. To jak?
JESTEM U KOLEGI. NIE MARTW SIĘ.
U kolegi?
Ona nie ma kolegów.
Jak mogła zrobić coś tak szalonego?
Najwyraźniej wszystko zaplanowała.
Peruka i plecak pokazują, że nie był to impuls.
A wy czym się zajmowaliście,
jak Ga-rin realizowała swój plan?
Nie ma żadnych przyjaciół.
Jestem pewna,
bo kontakty z jej telefonu są zsynchronizowane z moimi.
A jak zwabił ją jakiś oszust?
Jeśli to prawda...
Dobrze się pani czuje? Iść po tabletki?
Obejdę się!
Odnajdźcie ją za wszelką cenę.
Jest jedyną dziedziczką rodu.
Jak przewodniczący w Anglii się dowie,
to oboje będziecie
w poważnych tarapatach.
„Jesteś jedyną osobą, która mogłaby mi pomóc uciec”.
Jak mogła o tym pomyśleć bez porządnego planu?
I co mam z nią zrobić, skoro wysłała mi list
i tak beztrosko uciekła?
Co?
Gdzie reszta?
Ga-rin śpi w pokoju gościnnym,
a Hun rozkłada łóżko w garderobie.
Rozkłada łóżko?
- Tak być nie może. Muszę iść... - Uspokój się. Siadaj.
- Muszę... - No już.
Zaraz się wścieknę.
Późno już. Trzymaj, napij się.
A ty czemu przyszłaś?
Ja?
Bo...
Tylko popatrz.
Usychają.
Liście całkiem zżółkły.
Zupełnie zmarniały. Nie podlewasz ich?
Bywasz tu czasem?
Co cię tak nagle roślinki obchodzą?
Ten dom jest dla ciebie za duży.
I nie jesteś z tych, co sprzątają.
Pomyśl, jak miło byłoby mieć kogoś,
kto zadba o ogród, o taras, wyniesie śmieci.
Że co?
Coś mi się tu nie podoba.
Sugerujesz, że też zostajesz?
- Ja... - Rozumiem.
Tak?
Znowu pokłóciłaś się z mamą?
Masz to wypisane na twarzy.
Właściwie...
- chodzi o coś więcej. - Wracaj do domu.
Nie zgrywaj uparciucha.
Im bliżej z kimś jesteś, tym szybciej trzeba się pogodzić.
Rzecz w tym,
że to nie najlepszy moment na powrót.
Oszalałbym, jakbyś też się wprowadziła
razem z resztą.
Wiesz, że jedyne czego nie chcę,
to prowadzić tu internat.
Pewnie, że wiem.
I to od razu dwie osoby?
Gorzej być nie mogło.
Czemu nie umiem odmawiać?
Jestem dobrym człowiekiem.
Trzeba odróżnić temperament od osobowości.
Może i czasem jestem oziębły, ale mam dobrą naturę.
Masz też duże mniemanie o sobie.
Idę pozmywać.
Lepiej wracaj do domu, zanim zrobi się późno.
Nie zasiedź się.
Dobrze, już idę.
Tu Tae-o.
Wróciłaś bezpiecznie?
O której się jutro widzimy? Przyjadę po ciebie.
Co ty gadasz? Wystawiłeś mnie!
Mam gdzieś, z kim się spotkałeś,
ale tak się nie robi, dupku.
Co do...
Co jest, do cholery?
Możecie mi to wyjaśnić?
- Co? - Co?
Przysięgam, że się z nią widziałem.
O co jej chodzi? Nie odbiera telefonów.
Dziwne.
To ta dziewczyna?
Nie, to nie ona.
To Yu Se-yeon z literatury.
- Nie zapytałeś, jak ma na imię? - Zapytałem i potwierdziła.
Ona niby wygląda jak Miranda Kerr?
Zabawne.
To pewnie jakaś świruska.
Wyglądała na całkiem normalną.
Jak leci?
Cześć.
Jak twoi znajomi wczoraj?
Nawet mi nie mów.
Nie chcieli wyjść, zostali na noc.
Cała trójka?
Nie, Song-i wróciła do domu.
HAN JEONG-HUN
Zapomniałam o tacie.
Co robisz przed moim domem?
- Zapomniałam zabrać tabliczkę. - Jaką tabliczkę?
Tę.
Należała do taty.
Rozumiem, że wcześniej tu mieszkałaś?
Mama wspominała o tobie.
Przyszłaś po rzeczy?
Jeszcze nie. Muszę najpierw załatwić kilka spraw.
Ale na pewno niedługo przyjdę.
Rozumiem, że mieszkałaś tu wiele lat i masz trudną sytuację,
ale powinnaś pomyśleć o innych.
Proszę?
Wprowadziłam się tutaj, licząc na nowy start,
a mam w pokoju cudze rzeczy.
Myślisz, że jak mi z tym? Niezbyt to fajne, co?
Myślmy...
o sobie nawzajem, dobrze?
Rozumiem, że to niekomfortowa sytuacja,
ale straciłam dom z dnia na dzień. To dzieje się tak szybko.
Zabiorę rzeczy jak najszybciej.
Dziękuję za wyrozumiałość.
Nie panosz się tak.
MAM
NIE MAM
NIE MAM: MAMY, DOMU, PIENIĘDZY
KOREAŃSKA FUNDACJA STYPENDIALNA PŁATNOŚĆ DO 10 IX
MAM: SIEBIE, MARZENIA, YUN TAE-O
Nigdy nic do niego nie czułaś?
Nie.
Naprawdę?
Jest słodki, czarujący i miły,
ale nie jest w moim typie.
To jeszcze dziwniejsze.
Kiedyś prawie mi się podobał.
- Kiedy? - W dziewiątej klasie.
Tae-o zawsze był ode mnie niższy.
Nagle urósł dziesięć centymetrów.
Serce mocniej mi biło, jak zadzierałam głowę.
I?
Poczułam się nieswojo.
A potem jakoś nieprzyjemnie.
- Postanowiłam sobie odpuścić. - Umiesz kontrolować uczucia?
To nie jest podobanie się.
Dlatego powiedziałam „prawie”.
To już przeszłość.
PIENIĄDZE
POSZUKIWANY BIBLIOTEKARZ
Na pewno chodzi do naszej szkoły.
Miała jej nazwę na kurtce.
Zapomnij o niej.
Dziwne, że ją z kimś pomyliłeś,
ale dziwniejsze, że nie zaprzeczyła.
I wiesz co?
Widziałem ją na kampusie na krótko przed randką.
Pomyślałem,
że jest piękna i że dziewczyna z randki mogłaby tak wyglądać.
I co? Była tam.
Ciekawe.
Co zamierzasz?
Mówiła, że lubi kręcić filmy.
Miała nawet ze sobą drogi aparat.
Mamy jakiś kierunek filmowy?
Bo co? Chcesz jej poszukać?
Przesadzasz.
Przesadzam? Robię, co należy.
W końcu poznałem dziewczynę, która mi się podoba.
To nie jest przesada.
Pójdziesz ze mną?
Daj mi spokój. Mam pracę.
Do-hyeon!
Nie mogę iść sam.
I ty masz się za przyjaciela?
Masz czas po wtorkowym wykładzie?
- Tak. - Dobrze.
W takim razie...
Jak w środy? Masz jakieś zajęcia?
- Nie mam. - Świetnie.
Możesz wysłać powiadomienie o przetrzymaniu książki przez komputer.
Przekopiuj ze wzoru.
Wycisz telefon w pracy.
Są tu wyczuleni na hałas.
Dobrze, tak zrobię.
Gdzie wczoraj nocowałaś?
Nie znamy się na tyle, żeby to była moja sprawa,
ale trudno mi się nie przejmować, skoro znam twoją sytuację.
To wielkie miasto. Mogłam się zatrzymać gdziekolwiek.
Wyspałam się, bez obaw.
Super.
Skończyłam staż w czerwcu,
ale zostaję jeszcze w Korei.
Byłam zajęta przeprowadzką.
Pochłania cały mój czas.
Wiem, też za tobą tęsknię.
Oddzwonię później.
- Jesteś... - Nie wierzę, że cię znalazłem.
Co ty tutaj robisz?
Szukałem cię.
Mów.
Co takiego?
Jak mnie znalazłeś.
No tak...
Mówiłaś, że lubisz kręcić filmy.
Pomyślałem, że studiujesz coś z filmem,
więc przyszedłem na Wydział Sztuki
i wszedłem do tej sali.
Tak cię znalazłem.
Niezły z ciebie agent.
Czemu mnie okłamałaś?
Nie okłamałam.
Nie przyszłaś tam na randkę w ciemno.
Nie twierdziłam, że przyszłam.
Ty tak uznałeś i ciągle nawijałeś.
Ja tylko...
dołączyłam do gry.
Jak masz naprawdę na imię?
Ryu Se-hyeon.
Ludzie często mylą z „Yu”.
- Dlatego... - Trafiłeś na tę swoją randkę w ciemno?
Nie i nie zamierzam.
Spotkałem ciebie.
Trzeba spełnić jakieś wymogi, żeby dołączyć do waszego koła?
Co?
To przeznaczenie. Nie ma innego wyjaśnienia.
Tylko pomyśl.
Miałem spotkać kogoś innego, a trafiłem na ciebie - swój ideał.
Lubimy te same rzeczy.
To nie oznacza, że to przeznaczenie.
Dla mnie tym właśnie jesteś.
Naprawdę chcę dołączyć do koła. Co muszę zrobić?
Nazywasz się Yun Tae-o, tak?
- Tak, a bo co? - Kiedy zacząłeś studia?
W 2015 roku. Czemu pytasz?
Rok później znów zdawałeś egzamin wstępny?
Co? Nie.
Wiesz co?
Jestem od ciebie starsza.
No tak...
Jesteś starsza?
Jesteś starsza.
STOP
Jest starsza.
GAPCIA SONG
Nigdy nie odbiera, jak jest potrzebna.
Jest tam ktoś?
Kto tam jest? Pokaż się!
Zatrzymaj się!
Song-i?
Song-i.
Hej!
Abonent jest niedostępny. Zostaw wiadomość po...
Czemu nie odbiera? Już skończyła pracę.
A pani to kto?
Właścicielka domu. A ty?
Właścicielka?
To dom mojej przyjaciółki.
Ach tak?
Mówisz o tej dziewczynie, która tu mieszkała?
- Szczupła, z długimi włosami? - Tak.
RYU TAE-HO
Nie wiem, jak sobie radziła, kiedy odcięli jej wodę.
Wprowadziliśmy się i musiała się szybko wynieść.
Przyjaźnicie się? Nic nie wiedziałeś?
Oszalałbym, jakbyś też się wprowadziła
razem z resztą.
Ach, Han Song-i...
Co tu robiłaś?
Nie wyszłaś wcześniej?
Wyszłam, ale wróciłam.
Dałeś mi kod do drzwi.
Nie po to, żebyś się zakradała.
Chyba nie zamierzałaś tu nocować?
Właściwie...
Nie mów Tae-o.
Jedź do niego.
Nie komplikuj sprawy.
Ma dość problemów.
Ci ludzie chcą u niego zamieszkać.
Jak to?
Jak jeszcze ja mu się zwalę,
będzie miał na głowie trzy osoby.
Nie mogłabym mu tego zrobić.
Nie masz innych znajomych?
Mam.
Ale nie na tyle bliskich, żeby im mówić, że nie mam domu.
Mam swoją dumę.
To co zamierzasz? Zakradać się co noc?
Liczę na pomoc pewnej osoby. Muszę tylko poczekać.
Idę. Do zobaczenia.
Jeszcze ty mi dołożysz?
Chodź ze mną.
Dokąd?
Po prostu chodź.
- Poniosę. - Nie trzeba.
Daj.
Zostaw.
Możesz tu zostać do rana. Łazienka jest na piętrze.
Naprawdę nie musisz tego robić.
Martwię się.
Zostaw uchylone drzwi, jeśli się boisz.
Wiem, że...
jestem twoją dłużniczką, ale masz coś do zjedzenia?
To na kogo liczysz?
Słucham?
Tak powiedziałaś.
Że na kogoś liczysz i musisz trochę poczekać.
Na moją mamę. O niej mówiłam.
Nie wiem, ile słyszałeś podczas eksmisji,
ale mama zostawiła mnie, gdy zajęli dom.
Będzie musiała przestać mnie zbywać,
skoro wprowadzili się nowi właściciele.
Na pewno już wie, że nie mam gdzie się podziać.
Zadzwoni.
Może dzisiaj albo jutro.
Może,
ale i tak nie masz domu.
Coś się wymyśli.
To moja mama. Nie zostawi bezdomnej córki.
A to co? Czemu Tae-o do mnie wydzwaniał?
MAMA
Widzisz? Mówiłam, że zadzwoni.
Odbierz.
Zaraz wracam.
Halo? Mama?
Gdzie jesteś?
Czemu nie odbierałaś?
Przepraszam, ale nie mogłam.
Wiesz, w jakiej jestem sytuacji?
Od wczoraj jestem...
Gdzie jesteś?
Kiedy wrócisz?
Song-i, na razie...
nie będę mogła wrócić.
Jak to?
Dlaczego?
Mamo.
Zlicytowali nasz dom
i wprowadzili się tam jacyś ludzie. Wiesz o tym, prawda?
Wiem, że wyjechałaś przez poczucie winy.
Song-i...
Wiem, ile stresu kosztowała cię praca w sklepie.
Będę bardziej wyrozumiała.
Nie będę się złościć.
Nie wrócę. Przestań do mnie dzwonić.
Co ty mówisz?
Nie mam gdzie się podziać.
Urodziłam cię,
gdy miałam 22 lata i brałam, co mi życie przyniosło.
Byłam matką,
a po śmierci ojca żywicielką rodziny.
Żyłam na debecie.
W końcu zdałam sobie sprawę,
że odkąd sięgam pamięcią,
moje życie wypełniają złość, żal i poczucie winy.
Mamo...
Nie chcę tak dalej żyć.
Zrobiłam wszystko, by dobrze cię wychować.
Jesteś dojrzalsza ode mnie.
Nie.
Mamo...
Dlatego...
daj mi czas, żebym i ja dojrzała.
Zadzwonię do ciebie.
TELEFON ZAUFANIA
CIERPISZ? WYSŁUCHAMY CIĘ
Telefon zaufania, słucham?
Jestem na moście w Mapo.
Proszę nie przerywać.
Jakaś dziewczyna...
chyba chce się zabić
i zamierza skoczyć do rzeki.
Rozumiem jej powody.
W świecie nie ma nic pięknego.
Myśli pan...
że jest inaczej?
Czy to pani
próbuje popełnić samobójstwo?
Mogę o coś zapytać?
Oczywiście.
Mam 23 lata.
Czy nie powinnam...
cieszyć się młodością?
Czemu jest tak do bani?
Chciałabym zadać Bogu pytanie, jeśli rzeczywiście istnieje.
„Jaki masz dla mnie plan?
Z jakiego powodu wysłałeś mnie na świat?”
POLICJA KARETKA
Proszę się uspokoić i nie ruszać.
Zaraz do pani podejdę.
Halo?
Tak, to ja. Yun Tae-o.
Komisariat?
Halo? Policja?
Chciałem zapytać...
czy nie dostaliście dzisiaj zgłoszenia
o dziewczynie około dwudziestki.
Dostaliście?
Mówiłam już tysiąc razy, że niczego nie planowałam.
Chciałam zaczerpnąć powietrza, spacerowałam po moście,
zobaczyłam telefon
i zadzwoniłam z ciekawości.
Zwolnimy panią, gdy zjawi się pani opiekun.
Niedługo tu będzie.
Song-i.
Skąd wiedziałeś...
Zniknęłaś bez słowa.
Nie mogłaś zadzwonić?
Nie mam twojego numeru.
Jest pan jej opiekunem?
Proszę?
To pani opiekun?
On...
Jeśli nie, nie możemy pani zwolnić.
Takie procedury.
Tak, jestem...
Jestem opiekunem Song-i.
Napisy: Adam Sikorski